\u00a0<\/p>\n
\n\u201cDates die fast,\u201d Rapha\u00ebl told me. \u201cWe don\u2019t care much about their temporary logic. Dates can be like the lines of hopscotch\u2014we can jump around between them. The thing they are useful for is this: discovering the hidden order. After that they vanish. The important date is the one coming.\u201d<\/big><\/p>\n <\/big>\n
But order too wears away and goes. We\u2019re never done with our outrageous ancestors, comic paladins, lost in the savannas where we forgot them. The present endlessly increases with their defused words. Your head is overloaded with them. You fall into the maelstr\u00f6m.<\/big><\/p>\n
\u2014\u00c9douard Glissant, Mahagony<\/em><\/p>\n<\/blockquote>\n
\u00a0<\/p>\n
De boom uit de titel van \u00c9douard Glissant\u2019s roman Mahagony<\/em> (1987) is de getuige van eeuwen van antikoloniale strijd en overleving in het Martinikaanse landschap. De eeuwenoude mahonieboom biedt onderdak aan marrons, wordt bewaarder van het collectieve geheugen, en vertelt verhalen die een periode van honderden jaren bestrijken en heen en terug bewegen door de tijd. Een schets voor een chronologische basis wordt in het begin van de roman gegeven, en er zijn terugkerende data in de verhaallijn die teruggrijpen op de koloniale geschiedenis van Martinique, maar zoals het personage Raphael opmerkt in de passage geciteerd hierboven, zijn data \u2018net als lijnen bij het hinkelen \u2013 we kunnen ertussen door springen.\u2019 Het verhaal dat hier verteld wordt laat zich enkel uiteenzetten door de chronologische orde ongedaan te maken. De mahonieboom maakt deel uit van een landschap waar voorouders hun sporen achterlieten, waar de dwarsverbanden die daar over generaties heen gevormd zijn aanvoelen als, in Glissants woorden: \u2018het gemompel van de tijd dat over het land bromde.\u2019 [1]<\/sup><\/a><\/p>\n
Deze focus van Prospections <\/em>maakt op eenzelfde manier gebruik van een groot aantal temporele vormen door steeds te verschuiven in schaal en ritme. Als een belangrijk onderdeel van de tentoonstelling en het discursieve project No Linear Fucking Time<\/a> <\/em>(2021\u20132022), is de motivatie voor deze focus eveneens gegrond in het besef dat de tijdsconstructen die nu dominant zijn \u2013 tijd als een geabstraheerde, lineaire stroom, autonoom en onbesproken \u2013 een wereldbeeld promoten dat uiteindelijk wereldverwoestend is. Die tijdsconstructen dienen daarom nodig onder de loep te worden genomen. De bijdragen in deze focus van Prospections <\/em>weven, net als het bredere project, verschillende ontologie\u00ebn van tijd samen. Aan bod komen bijvoorbeeld begrippen als buitenlichamelijke en niet-normatieve tijdspannes, een voorouderlijk heden en pan-temporele solidariteit, en praktijken die \u2018tijd terugclaimen\u2019 door langzaamheid en onderbreking te belichamen.<\/p>\n
In zijn essay \u2018Reclaiming Time: On Blackness and Landscape<\/a>\u2019 (voor het eerst gepubliceerd in PN Review <\/em>257 in 2021) vertelt dichter en schrijver Jason Allen-Paisant dat voordat hij begon met het schrijven van gedichten over bomen (verzameld in Thinking With Trees<\/em>, uitgegeven in 2021) hij druk was geweest met het \u2018schrijven van gedichten over de politie en witte agenten die Zwarte mensen vermoorden en zwarte boosheid en woede en dat soort dingen.\u2019 Terwijl hij de voortdurende noodzaak van het schrijven in reactie op raciaal geweld erkent, beschrijft Allen-Paisant zijn meest recente werk als een uitdrukking van het terugclaimen van tijd. Hij aanschouwt koloniale geschiedenis en anti-Zwart racisme in termen van verbroken verhoudingen met het landschap en \u2018de diefstal van tijd van Zwarte levens.\u2019 Verder beschrijft hij hoe po\u00ebzie een praktijk van langzaamheid en het verdiepen van tijd kan omvatten, waardoor nieuwe vormen van verbintenissen \u2013 tussen mensen en daar voorbij \u2013 mogelijk worden.<\/p>\n
Allen-Paisants gedicht \u2018Right Now I\u2019m Standing\u2019 (waarvan een fragment opgenomen is in \u2018Reclaiming Time\u2019) concentreert zich op de overblijfselen van een boom in een open plek in het bos. De stam is opengespleten en deels verrot, maar er komen ook nieuwe groene bladeren en andere vormen van leven uit. \u2018The raspberries feed on its breath,\u2019 observeert hij, \u2018and beetles thrive in the slurry middle \/ where the bole rots.\u2019[2]<\/sup><\/a> Dit samenzijn van verschillende tijdsschalen en instructies kan alleen maar gevoeld worden door stil te staan en langzaam te observeren \u2013 een praktijk die Allen-Paisant doorlopend benadrukt in het gedicht.<\/p>\n
\u2018Though people \/ look suspiciously,\u2019 schrijft hij, \u2018stand and listen \u00a0 \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0do not go anywhere.\u2019 \u2018Right Now I\u2019m Standing\u2019 eindigt met deze strofen:
<\/p>\nWe have been property<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
When I talk about reclaiming time<\/p>\n
I\u2019m just thinking about my body<\/p>\n
standing in the middle of this woodland<\/p>\n
\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 and<\/p>\n
doing nothing \u00a0\u00a0 nothing
<\/p>\n\u2018Living the Not-Yet,<\/a>\u2019 een gesprek met schrijver en activist Walidah Imarisha, voor het eerst gepubliceerd in Toward the Not Yet: Art as Public Practice <\/em>(2021),[3]<\/sup><\/a> gaat ook in op vormen van het \u2018terugclaimen van tijd\u2019, door mogelijke andere werelden te verbeelden binnen deze wereld. Imarisha put uit haar werk als gevangenis abolitionist, en spreekt specifiek tot de bewegingen en idee\u00ebn die voortkomen uit de Zwarte strijd in de Verenigde Staten. Ze benadrukt het belang van het kunnen aanvoelen van \u2018deze immense, pulserende, bewegende draad van bevrijding die om zichzelf heen wikkelt en krult en stroomt.\u2019 Ze karakteriseert het lineaire tijdsconstruct als een \u2018methode voor sociale controle\u2019 en roept op tot manieren om \u2018gedekoloniseerd subversief te tijdreizen\u2019 wat de \u2018bevrijdingsdromen van onze voorouders\u2019 kan oppakken en \u2018de toekomst in het heden kan trekken\u2019.[4]<\/sup><\/a><\/p>\n
Ook eerder gepubliceerd in Toward the Not-Yet <\/em>is \u2018In Some Places, the Not-Yet has Long Been Already<\/a>\u2019 van kritische theoreticus en filmmaker Elizabeth A. Povinelli, dat reflecteert op het idee dat voor veel mensen \u2013 onder hen leden van het Karrabing Film Collective met wie Povinelli samenwerkte \u2013 al voor eeuwen getuige zijn geweest van de \u2018catastrofe van het heden\u2019. Terwijl de hoopvolle ori\u00ebntatie naar de horizon van het liberalisme momenteel overschaduwd wordt door de aankomende catastrofes van een complete ineenstorting van het klimaat, vertrekt Povinelli vanuit het perspectief dat de horizon van de toekomst eerder ook al niet voor iedereen oplichtte met mogelijkheden en beloftes. De voorouderlijke catastrofes van kolonialiteit en slavernij opereren in een zeer andere tijdsorde. \u2018Voorouderlijke catastrofes zijn verleden en heden,\u2019 schrijft Povinelli, \u2018ze blijven groeien uit de grond die kolonialisme en racisme hebben bewerkt, in plaats van op te duiken aan de horizon van liberale vooruitgang.\u2019[5]<\/sup><\/a><\/p>\n
We zijn ook verheugd om \u2018The Clearing: Melismatic Palimpsest<\/a>\u2019 and \u2018Dysfluent Waters<\/a>\u2019 opnieuw te publiceren, twee delen van kunstenaar en muzikant JJJJJerome Ellis\u2019s veelzijdige project The Clearing<\/em> \u2013 een boek uitgegeven door Wendy\u2019s Subway en een album met dezelfde naam uitgebracht door NNA Tapes in 2021. Het project van Ellis bekritiseert uitbuitende en validistische tijdelijkheden als snelheid en effici\u00ebntie, en gaat over Zwartheid, muziek en onvloeiendheid (dysfluency<\/em>) \u2013 daaronder valt stotteren en andere vormen van niet-normatieve spraak \u2013 als \u2018krachten die tijd openen.\u2019 [6]<\/sup><\/a> \u00a0<\/p>\n
In \u201cMelismatic Palimpsest\u201d, <\/span>een<\/span> excerpt van Ellis\u2019 <\/span>boek<\/span> <\/span>The Clearing, <\/span><\/span>gepubliceerd<\/span> door Wendy’s Subway in 2021, <\/span>vraagt<\/span> hij<\/span> hoe <\/span>vloeiendheid<\/span> veilig<\/span> wordt<\/span> gesteld<\/span> door <\/span>onvloeiendheid<\/span>. \u2018De twee termen <\/span>lijken<\/span> te<\/span> suggereren<\/span> dat<\/span> vloeiendheid<\/span> de norm is, <\/span>en<\/span> dat<\/span> <\/span>onvloeiendheid<\/span> van de norm <\/span>afwijkt<\/span>. Maar wat <\/span>als<\/span> vloeiendheid<\/span> ononvloeiendheid<\/span> genoemd<\/span> wordt<\/span>? Hoe <\/span>zouden<\/span> we <\/span>ons<\/span> kunnen<\/span> voorstellen<\/span> dat<\/span> vloeiendheid<\/span> een<\/span> vernauwing<\/span> is van de <\/span>volheid<\/span> van <\/span>onvloeiendheid<\/span>? Wat <\/span>als<\/span> we <\/span>onvloeiendheid<\/span> paravloeiendheid<\/span> noemen<\/span>, <\/span>als<\/span> een<\/span> parallelle<\/span> stroom<\/span>, <\/span>een<\/span> alternatieve<\/span> stroom<\/span>, <\/span>een<\/span> stroom<\/span> die <\/span>uiteindelijk<\/span> in <\/span>een<\/span> andere<\/span> richting<\/span> gaat<\/span>, <\/span>naar<\/span> een<\/span> ander<\/span> land, <\/span>en<\/span> alleen<\/span> toegankelijk<\/span> is via <\/span>een<\/span> kabbelend<\/span> beekje<\/span>?\u2019<\/span><\/span>[7]<\/sup><\/a><\/p>\n
Terwijl syllabische zang elke lettergreep met een enkele noot verbindt, verwijdt het melismatische lied de lettergreep door meerdere noten. Ellis kijkt naar een live opname van Aretha Franklin die Amazing Grace <\/em>zingt in 1972 om na te denken over het soort bijeenkomsten die mogelijk worden door de bungelende en uitgerekte lettergreep \u2013 zoals in de \u2018Aa-aa\u2019 aan het begin van Amazing Grace<\/em>. [8]<\/sup><\/a> \u2018Ze neemt een hymne waarvan ze weet dat de meeste mensen in de kerk het zullen kennen en maakt er ruimte in,\u2019 schrijft Ellis. \u2018Ze herinnert ons eraan dat een lettergreep een kans is om te wachten, voor verwijding, voor afwijking, voor overvloed. Dit is een weerlegging van \u201ctijd is geld\u201d: Aretha en de congregatie verzamelen hun rijkdom om zich heen in de ruime tijd die ze voor de hymne neemt. De hymne als een paleis waar iedereen een kamer heeft.\u2019[9]<\/sup><\/a><\/p>\n
Pig Eater<\/em><\/a>, de bijdrage van Sam Keogh, stelt het script van een monoloog die eerder opgevoerd werd als onderdeel van de installatie Sated Soldier, Sated Peasant, Sated Scribe<\/em> (2021) centraal. Details van collage-elementen van de installatie zijn toegevoegd aan de tekst, met tekeningen van bloemen en bezorgde cartoonklokken, geplaatst over het beeld van een Microsoft Teams <\/em>kalender met uitgeknipte dagen. De kalender \u2013 uit elkaar gehaald en doorzeefd met gaten \u2013 is nu buiten werking als systeem voor het gestandaardiseerd bijhouden van tijd en bureaucratische planning, en kan gebruikt worden voor andere doeleinden. Keogh\u2019s personage legt in de monoloog uit dat hij de uitgeknipte dagen gaat gebruiken om een onderdak te bouwen, en met de rest van de kalender maakt hij misschien wel een trellis voor de bloemen.<\/p>\n
We komen erachter dat de bloemen allemaal getekend zijn tijdens online meetings voor werk in Microsoft Teams<\/em>. \u2018Het leek alsof ik notities aan het maken was,\u2019 zegt Keogh, \u2018maar dat was niet zo. Ik was mooie bloemen aan het tekenen op dun layoutpapier.\u2019 Dit terugclaimen van tijd, vermomd als gehoorzaamheid, lijkt op het concept van \u2018de pruik\u2019 (van het Franse la perruque<\/em>) van cultuurcriticus Michel de Certeau, waarbij een werknemer officieel \u2018aan het werk\u2019 is, maar hun eigen werk vermomt als werk voor de werkgever \u2013 de Certeau noemt het voorbeeld van de secretaris die een liefdesbrief schrijft tijdens \u2018werktijd\u2019. [10]<\/a><\/sup><\/p>\n
Het bloemrijke motief in Keogh\u2019s collages kan ook in verband gebracht worden met zijn interesse in de beroemde Middeleeuwse Vlaamse wandtapijten La dame \u00e0 la licorne <\/em>(De dame en de eenhoorn<\/em>, c. 1500, kunstenaars onbekend) en hun achtergrond van millefleur (\u2018duizend bloemen\u2019), waar verscheidene plantensoorten en bloemen tegelijkertijd in bloei te zien zijn. Deze achtergrond, met seizoensfruit en bloemen die normaal gesproken alleen op bepaalde tijden van het jaar verkrijgbaar zijn allemaal tegelijk afgebeeld, tonen een anachronistische, temporeel onlogische overvloed. Keogh fantaseert dat nadat de wevers de ontwerpen voor de voorgrond van de tapijten gevolgd hadden, ze hun millefleur-velden konden improviseren, waarbij ze voorbij productieve effici\u00ebntie en gedisciplineerde lineariteit de tijd herdachten, en er geheime boodschappen voor de toekomst in verstopten:<\/p>\n
\n. . . their detailing could slow the work of the weaver to their own pace, using the flowers\u2019 beauty as an alibi for a less strenuous production process, and this might have been a kind of premodern sabotage, siphoning as much time and money and silk out of the aristocrats who commissioned the work in the first place, to make beautiful surfaces of impossible plenty, whose emancipatory message would fly over . . . no . . . under the heads of the rich and powerful and be legible only to the dispossessed of the future.<\/em>[11]<\/sup><\/a><\/p>\n<\/blockquote>\n
Keogh\u2019s boodschappen voor de toekomst, net als Knouf\u2019s boodschappen van de toekomst, en de tijdreizende, anachronistische, en door voorouders doordrenkte voorstellen in alle werken die hier samengebracht zijn, weergalmen in de initi\u00eble verbeelding van Glissant. Door naar verschillende stemmen uit meerdere tijden te luisteren, komt er misschien een duidelijkere visie van een pluralistisch bepaalde, duurzame toekomst bovendrijven.<\/p>\n
Tenslotte (voor nu), als extra bijdrage en toevoeging aan het onderzoek in het gehele project, geven we een bibliografie<\/a> uit van het onderzoeksmateriaal dat in de afgelopen anderhalf jaar gebruikt is bij het plannen van het project. Het document is samengesteld door onderzoeker Natasha Matteson, die in de verschillende stadia het project geassisteerd en geconsulteerd heeft. Er zijn trefwoorden en waar mogelijk links toegevoegd aan de selectie om deze bruikbaarder te maken. Het onderzoeksnetwerk over de politieke implicaties van tijd ontwikkelt zich snel, en we zijn continu bezig met het aanpassen van onze kennis van de idee\u00ebn die het bestrijkt. Daarom blijven we gedurende het project, en daar voorbij, bronnen toevoegen.
In maart 2022 lanceren we de tweede ronde van de NLFT Prospections<\/em> focus, met als nieuwe bijdragen onder andere een essay van kunstenaar Timur Si-Qin, die schrijft over hoe de tijdelijkheden van Christelijke apocalyptische ideologie\u00ebn mensen beroven van een empathische relatie met het land en elkaar; en kunstenaar en schrijver Joel Spring, die materi\u00eble geschiedenissen van schelpenheuvels van Aboriginals onderzoekt en de gewelddadige oplegging van lineaire, koloniale tijd in het land wat nu bekend staat als \u2018Australi\u00eb\u2019. \u00a0Daarnaast zal Amelia Groom in gesprek gaan met Elizabeth Freeman, theoreticus van queer-tijdelijkheden en \u2018erotohistoriografie\u2019, en komt er een heruitgave van een interview met de kunstenaars en activisten van Black Quantum Futurism (Rasheedah Philips en Camae Ayewa), die inspiratie halen uit Afrofuturisme, quantummechanica, en \u2018Afrodiasporische tradities van tijd en ruimte die niet in een datum op de kalender of tijd van de klok gevangen zitten.\u2019 [12]<\/a><\/sup><\/p>\nWe willen graag onze diepste bewondering en waardering uitspreken voor iedereen die bijgedragen heeft, voor hun werk dat fuckt<\/em> met de onderdrukkende regimes van tijdsextractie, beroving en onderwerping \u2013 en voor hun samenkomst, hier, op deze virtuele pagina\u2019s.<\/p>\n
\u2014Rachael Rakes en Amelia Groom, november 2021<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
[1]<\/sup><\/a> \u00c9douard Glissant, Mahagony<\/em>, vert. Betsy Wing, (1987, repr., Lincoln, NE: University of Nebraska Press, 1997\/2021), p. 6.<\/p>\n
[2]<\/sup><\/a> Jason Allen-Paisant, \u201cRight Now I\u2019m Standing,\u201d Thinking With Trees<\/em> (Manchester: Carcenet Press, 2021), pp. 38\u201339.<\/p>\n
[3]<\/sup><\/a> Jeanne van Heeswijk, Maria Hlavajova en Rachael Rakes, red., Toward the Not-Yet: Art as Public Practice<\/em> (Utrecht en Cambridge, MA: BAK, basis voor actuele kunst en The MIT Press, 2021).<\/p>\n
[4]<\/sup><\/a> Walidah Imarisha, Rachael Rakes, en Jeanne van Heeswijk, \u201cLiving the Not-Yet.\u201d<\/p>\n
[5]<\/sup><\/a> Elizabeth A. Povinelli, \u201cIn Some Places, the Not-Yet has Long Been Already.\u201d<\/p>\n
[6]<\/sup><\/a> JJJJJerome Ellis, \u201cThe clearing: Music, dysfluency, Blackness and time,\u201d The Journal of Interdisciplinary Voice Studies <\/em>5, no. 2 (December, 2021), p. 216. Deze tekst zal opnieuw gepubliceerd worden op Prospections<\/em> \u201cNo Linear Fucking Time\u201d in maart 2022.<\/p>\n
[7]<\/sup><\/a> JJJJJerome Ellis, Melismatic Palimpsest<\/em>.<\/p>\n
[8]<\/sup><\/a> Aretha Franklin, \u201cAmazing Grace (Live at New Temple Missionary Baptist Church, 1972),\u201d https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=CBKwV6oNYvw.<\/p>\n
[9]<\/sup><\/a> Ellis, Melismatic Palimpsest<\/em>.<\/p>\n
[10]<\/sup><\/a> Michel de Certeau, The <\/em>Practice of Everyday Life<\/em>, vert. Steven F. Rendall (1984, repr. Berkeley, CA: University of California Press, 1998), p. 25.<\/p>\n