{"id":9601,"date":"2019-02-27T15:27:05","date_gmt":"2019-02-27T14:27:05","guid":{"rendered":"https:\/\/archive2.bakonline.org\/?post_type=program_item&#038;p=9601"},"modified":"2019-05-09T11:00:13","modified_gmt":"2019-05-09T09:00:13","slug":"adrian-paci","status":"publish","type":"program_item","link":"https:\/\/archive2.bakonline.org\/nl\/program-item\/adrian-paci\/","title":{"rendered":"Adrian Paci"},"content":{"rendered":"<p><iframe loading=\"lazy\" title=\"Adrian Paci - Artist Talk - introduction by Danila Cahen - 14\/03\/2006\" width=\"500\" height=\"375\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/o6O3FPDiZYQ?list=PLKRIMgiirxA7y9DswwyOqOOSKm5QVDbnC\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>In het werk van\u00a0Adrian Paci\u00a0(schilderijen, tekeningen, foto\u2019s video\u2019s en installaties) staat de sociaal-maatschappelijke realiteit van Albani\u00eb centraal. Paci gaat in op de transformatie van het land sinds de val van het communisme in 1991 en zijn ervaringen als immigrant. Hij beweegt zich vaak tussen het autobiografische, persoonlijke verhaal en het grotere universele narratief. Hij toont hoe identiteit gevormd en geconditioneerd wordt door sociaal-politieke omstandigheden, en hoe men zich hier tot tracht te verhouden als individu, burger en als kunstenaar.<\/p>\n<p>In de tentoonstelling zijn vier videowerken te zien. In\u00a0<em>Turn on<\/em>\u00a0(2004) toont Paci een groep werkeloze mannen die door middel van generatoren licht verschaffen in het donkere straatbeeld. Het is een metaforische film die op een subtiele en kritische manier ingaat op de huidige toestand in Albani\u00eb. In\u00a0<em>Albanian Stories<\/em>\u00a0(1997) filmt de kunstenaar zijn dochtertje Jolanda die een sprookje vertelt aan haar poppen. Wanneer er echter werkelijke feiten over de conflictsituatie in Albani\u00eb binnendringen in haar fantasierijke vertelling, slaat de realisatie toe dat hier iets anders aan de hand is. In zijn nieuwste film\u00a0<em>Klodi<\/em>\u00a0(2005) maakt Paci het universele fenomeen illegale immigratie, waarover wij dagelijks in de krant lezen, persoonlijk en intiem. In de video\u00a0<em>Piktori<\/em>\u00a0(2002) wordt de positie van de kunstenaar in de maatschappij en de notie van kunst in twijfel getrokken.<\/p>\n<p>De analyse die door Paci\u2019s werken geboden wordt is doordrenkt van politieke urgentie en benadrukt diepgaande tegenstellingen in de rechten, bewegingsvrijheid en kansen van de mens wereldwijd. Zijn werk is een herinnering aan het feit dat individuele mogelijkheden niet alleen een kwestie zijn van persoonlijke voorkeur of keuze, maar veelal gevormd worden door een breder politiek en sociaal verband.<\/p>\n<p><strong>Lees meer<\/strong><\/p>\n<p>Een aantal mannen zit stil, in zichzelf gekeerd op de treden van een dorpsplein. De camera beweegt langzaam over hun gezichten die getuigen van een zwaar leven. Hun gelaatstrekken zijn getekend door ontberingen en tegenslag. Het plein bevindt zich in de Albanese stad Shkod\u00ebr, de geboorteplaats van de kunstenaar\u00a0Adrian Paci. Het videowerk heet\u00a0<em>Turn On<\/em>\u00a0(2005).<\/p>\n<p>Het is een algemeen verschijnsel in Albani\u00eb dat de elektriciteit minimaal twee keer per dag uitvalt. Gedurende deze \u2018black outs\u2019 zorgt de bevolking van de stad zelf op provisorische wijze voor de verlichting van hun winkels, caf\u00e9s en huizen door middel van generatoren. De mannen zijn werkeloos en bieden in het dagelijks leven hun diensten aan op straat. Paci plaatste de mannen op de trap en huurde hen in om licht te verschaffen op het donkere plein. Ze zwengelen de generatoren aan en houden de lichten strak voor zich.<\/p>\n<p>In de video gebruikt Paci de generator, een gebruiksvoorwerp voortgekomen uit noodzaak, als een metafoor. Vanuit de droefgeestige situatie van werkeloosheid, het eindeloze wachten, lijken de generatoren te staan voor vernieuwing en hoop. Tegelijkertijd zijn ze een ironische noot bij een maatschappij aangetast door verandering en verlies. De activiteit van de mannen bevestigt het uitstijgen van de mens boven de tekortkomingen van de samenleving. Het ronkende geluid van de generatoren is rustgevend en indringend tegelijk. Tijd lijkt stil te staan, maar de constante stroom van energie van de lichten symboliseert de veranderende stad. Niettemin infiltreert langzaam maar zeker moderniteit Albani\u00eb.<\/p>\n<p>In het werk van\u00a0Adrian Paci\u00a0(schilderijen, tekeningen, foto\u2019s, video\u2019s en installaties) staat de sociaal-maatschappelijke realiteit van zijn geboorteland Albani\u00eb, centraal. Paci gaat in op de radicale veranderingen in het land sinds de val van het communisme in 1991 toen Albani\u00eb voor het eerst in haar geschiedenis een democratie werd. Na de Tweede Wereldoorlog kwam Albani\u00eb onder het communistische dictatorschap van Enver Hoxha. Hoxha\u2019s ijzeren beleid en ideologie waren zo extreem \u2013 hij brak in 1961 met de USSR omdat het te liberaal was \u2013 dat Albani\u00eb onder zijn leiderschap gedurende dertig jaar een van de meest geografisch en politiek ge\u00efsoleerde landen op het continent was. Er werd geen enkele vorm van oppositie getolereerd en er heerste grote armoede. Na de verkiezingen begin jaren negentig opende de eerste democratisch gekozen president van Albani\u00eb, Sali Berisha, de deuren voor internationale handel. Een golf van economische schandalen overspoelde Albani\u00eb en veroorzaakte chaos en onvrede onder de bevolking. Het hoogtepunt van deze malaise was in 1997, het jaar dat de totale instorting van het economisch-politieke systeem markeerde. Anarchie overviel het land, rellen en plunderingen braken uit. Uit angst voor de veiligheid van zijn jonge familie, besloot Paci in 1997 te verhuizen en een nieuw leven te beginnen in Milaan.<\/p>\n<p>Paci\u2019s werk gaat in op de transformatie van Albani\u00eb en zijn ervaringen als immigrant. Hij beweegt zich vaak tussen het autobiografische, persoonlijke verhaal en het grotere collectieve narratief. In zijn video\u00a0<em>Albanian Stories<\/em>\u00a0(1997), gemaakt net na zijn aankomst in Milaan, filmt Paci zijn driejarige dochtertje Jolanda terwijl ze een sprookje vertelt aan haar poppen over een kat, een koe en een haan. Het verhaal ontroerde hem. Van oorsprong opgeleid als schilder, nam Paci voor het eerst een camera ter hand en maakte zijn eerste videowerk.<\/p>\n<p>Het verhaal begint als een typisch kindersprookje. Wanneer er echter werkelijke feiten over de chaos in Albani\u00eb binnendringen in haar fantasierijke vertelling, slaat de realisatie toe dat hier iets anders aan de hand is. Het \u2018feel-good\u2019 gevoel dat men normaal gesproken krijgt bij de openhartige en innemende manier van vertellen van een kind, lost op wanneer Jolanda de komst van de \u201cinternational forces\u201d aankondigt die de dieren komen redden van \u201cthe dark forces\u201d. De zinspeling op de re\u00eble situatie in haar geboorteland is schrijnend, de zwaarte ervan staat in schril contrast tot de onschuld van het kind. Haar herinneringen aan de conflicten in Albani\u00eb zijn inmiddels ge\u00efncorporeerd binnen haar dagelijkse bestaan, feiten zijn omgezet in fantasie. De perceptie van het kind is ontroerend en benauwend tegelijkertijd. Het toont het existenti\u00eble aanpassingsvermogen van een mens in extreme omstandigheden.<\/p>\n<p>Realiteit is een bron van inspiratie voor Paci. Hij speelt met de grens tussen fictie en werkelijkheid, tussen realiteit en haar representatie. In zijn werk onderzoekt hij mimesis en cinematografische middelen als een strategie die veelal de vraag uitlokt: \u2018is dit echt?\u2019 In zijn nieuwste film\u00a0<em>Klodi<\/em>\u00a0(2005) maakt Paci het universele fenomeen illegale immigratie, waarover wij dagelijks in de krant lezen, persoonlijk en intiem. In de film vertelt Klodi, een Albanese man, veertig minuten onafgebroken recht in de camera, over zijn eindeloze omzwervingen als illegale immigrant. Klodi probeert zijn geboorteland te ontvluchten. Hij tracht zijn \u2018eigen\u2019 grenzen te bepalen en een nieuw leven op te bouwen elders waar de levensomstandigheden beter zijn. Net als veel bannelingen komt hij terecht in een eindeloos web van regels en bureaucratie. Meerdere keren bouwt hij een leven op in een land en wordt er na een paar jaar weer uitgezet. Maar, ondanks de vele mislukte pogingen blijft hij het proberen (wat in sommige gevallen resulteert in hilarische, bijna ongeloofwaardige sc\u00e8nes). Als kijker leef je met hem mee. Maar door de manier van filmen: simpel, \u2018sec\u2019, frontaal gefilmd met slechts \u00e9\u00e9n kader (het gezicht van Klodi), vraagt Paci veel van zijn kijker. Hij maakt het de toeschouwer niet makkelijk door het verhaal in een filmische of een esthetisch \u2018verleidelijke\u2019 vorm te gieten. Hierdoor benadrukt Paci de uitzichtloze situatie en volharding waarmee Klodi zijn tocht keer op keer voortzet.<\/p>\n<p>Klodi\u2019s ultieme droom is Amerika, net als voor vele andere immigranten het beloofde land; daar waar dromen maakbaar zijn en alles mogelijk is. Af en toe verschijnt er in de film een afbeelding van het Amerikaanse vrijheidsbeeld gewikkeld in een dikke mist van wolken; Miss Liberty die binnen handbereik lijkt te liggen, maar iedere keer voor zijn ogen\u2014net als de droom volbracht lijkt\u2014weer als een schim in de verte verdwijnt. Ze is zichtbaar, tastbaar en ongenaakbaar maar blijft op een afstand, koud en ongrijpbaar.<\/p>\n<p>Als Klodi zich aan het einde van zijn verhaal wederom in Albani\u00eb bevindt, weer terug bij af is\u2014echter nu een vrouw en twee kinderen heeft die hij in een ander land heeft moeten achterlaten\u2014trekt hij zijn bestaan in twijfel en vraagt: \u201cSo what is my life?!\u201c Hoe het nut van het leven in te zien als blijkt dat hij niet op kan tegen de reguleringen en zijn leven misschien niet maakbaar is? Dit gegeven; de vraag naar de zin van het leven, lijkt in het werk van Paci steeds terug te keren. Paci laat zien hoe identiteit gevormd en geconditioneerd wordt door sociaal-politieke omstandigheden, en hoe men zich hier tot tracht te verhouden als individu, burger en als kunstenaar.<\/p>\n<p>In de video\u00a0<em>Piktori<\/em>\u00a0(2002) gaat Paci in op de positie van de kunstenaar in de maatschappij. Paci toont een schilder. Werk maken voor zichzelf doet hij nog amper. Hij is vervalser geworden. Hij reproduceert schilderijen, falsificeert geboortecertificaten, diploma\u2019s, overlijdensaktes en eigendomspapieren en ontwerpt winkelbordjes. Hij is veranderd in een handelaar die zijn artistieke talent compromitteert om te overleven. Het is wederom een manier om aan het Albanese drama te relateren zonder in een mediaspektakel te vervallen. In Piktori is de kunstenaar geannexeerd door maatschappelijke omstandigheden. Hij is tot een kleine crimineel geworden die zich buiten de mazen van de wet bevindt. Wanneer iemand hem om een diploma vraagt zegt hij: \u201cGa naar huis, kleed je mooi aan en kom dan terug\u201d. Als de klant terugkeert, in zijn keurige pak, geeft hij hem het document en zegt: \u201cNu kun je minister worden.\u201d Dit lijkt, ironisch gezien, de werkelijke macht van de kunstenaar te zijn. Zijn technische vaardigheden geven zijn klanten de mogelijkheid het lot in eigen hand te nemen en een beter leven voor zichzelf te cre\u00ebren. Wanneer de schilder claimt dat alles wat gemaakt is door de handen van een kunstenaar\u2014inclusief zijn vervalsingen\u2014kunst is, wordt de notie van kunst in twijfel getrokken.<\/p>\n<p>De analyse die door Paci\u2019s werken geboden wordt is doordrenkt van politieke urgentie en benadrukt diepgaande tegenstellingen in de rechten, bewegingsvrijheid en kansen van de mens wereldwijd; een herinnering aan het feit dat individuele mogelijkheden niet alleen een kwestie zijn van persoonlijke voorkeur of keuze, maar gevormd worden door een\u2014in veel gevallen onrechtvaardig\u2014breder politiek en sociaal verband.<\/p>\n<p><strong>Programma<\/strong><\/p>\n<p><span style=\"font-weight: 400;\">gesprek<br \/>\n<\/span><span style=\"font-weight: 400;\">14.03.2006 20.00 uur<br \/>\n<\/span><em>Artist Talk<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>In het werk van\u00a0Adrian Paci\u00a0(schilderijen, tekeningen, foto\u2019s video\u2019s en installaties) staat de sociaal-maatschappelijke realiteit van Albani\u00eb centraal. Paci gaat in op de transformatie van het land sinds de val van het communisme in 1991 en zijn ervaringen als immigrant. Hij beweegt zich vaak tussen het autobiografische, persoonlijke verhaal en het grotere universele narratief. Hij toont [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9599,"parent":0,"menu_order":0,"template":"","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"class_list":["post-9601","program_item","type-program_item","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/archive2.bakonline.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/program_item\/9601","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/archive2.bakonline.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/program_item"}],"about":[{"href":"https:\/\/archive2.bakonline.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/program_item"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archive2.bakonline.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/archive2.bakonline.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/program_item\/9601\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":17541,"href":"https:\/\/archive2.bakonline.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/program_item\/9601\/revisions\/17541"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/archive2.bakonline.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9599"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/archive2.bakonline.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9601"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}